Rhythm Emotion

มาช้ายังดีกว่าไม่มานะเออ วู้วฮู้ว~

ตอนนี้ผมพยายามเลิกทานกาแฟไปแล้วครับ กินแล้วเปลืองทั้งเงินทั้งตัว =)

ฮันแน่ ใครคิดว่าเราเลิกเขียนบล็อค ยัง ยังเขียนอยู่ แค่เริ่มไม่มีเวลา
บวกเริ่มมีเรื่องมากอยากจะเขียนแต่ไม่ได้เขียน เพราะเวลาไม่มีนั่นแหละ
ไม่รู้มันหายไปไหนหมด ต้องจัดการดีๆแล้ว มีเรื่องจะทำมากมาย แต่ไม่ได้ทำทั้งนั้นเลย เฮ้อ
(จริงๆแอบไปเปิดที่ multiply อีกที่นึงล่ะ ไปเยี่ยมได้ที่ http://manudglom.multiply.com)

ก่อนอื่นก็ต้องขอบคุณสำหรับทุกๆท่านที่มาแสดงความยินดีวันรับปริญญาของกระผมด้วยครับ
ส่วนรูปไว้จะอัพให้ดูในมัลติพลายละกัน

ตอนนี้โดยส่วนตัวมีเรื่องสับสนอยู่ แต่ก็ต้องทำใจอดทนทำต่อๆไป ไม่รู้ว่าคิดถูกมั้ย แต่สบายใจสุด(อาจจะ)เป็นแบบนี้แหละมั้ง
ไม่ว่ายังไงก็จะทำอย่างที่ใจอยากทำให้ได้ล่ะ!!

ทีนี้มาดูเรื่องหัวข้อบล็อคนี้กันเถอะ มีหนังมาแนะนำอีกเรื่องแล้วล่ะ ฉายที่โรงกนังสยามเท่านั้นน่ะเออ!!

จริงๆตั้งใจจะเขียนถึงเรื่องนี้ตั้งแต่ดูจบใหม่ๆเมื่อปีที่แล้วละ(โหลดมาตอนสอบมิดเทอมจำไดู้)
เป็นหนังที่ประทับใจเรามากๆเลย ดูจบน้ำตาไหลด้วยหลายอารมณ์ ซึ้ง ตื้นตัน เศร้า (เราเป็นคนอ่อนไหวนะเนี่ย 55+)
แล้วทำไมถึงเพิ่างมาเขียนเอาป่านนี้น่ะเหรอ เพราะว่าหนังเรื่องนี้มันเข้าฉายในโรงแล้วน่ะสิ!!
(ตอนดูจบใหม่ๆยังคิดเลยว่าหนังดีขนาดนี้ทำไมไม่มีใครซื้อมาฉาย)
ชื่อที่ใช้โปรโมทในไทยคือ Midnight Sun ซึ่งฟังดูไม่ค่อยโสภาเท่าไร ส่วนตัวชอบชื่อภาษาอังกฤษที่ว่า
Song to the Sun มากกว่า มันดูเข้ากับเนื้อเรื่องมากกว่า ยิ่งชื่อไทยนี่อย่าไปจำมันเลย เสี่ยวมากกก - -*


หนังเรื่องนี้เป็นแนว Romantic, Drama เป็นแนวยอดฮิตของแถวเอเชียเราทั้งหนังญี่ปุ่น หนังเกาหลี
Taiyou no uta แปลงตรงๆ Taiyou -> ดวงอาทิตย์ Uta -> เพลง no -> ของ (รวมเอาเอง 55+)

ตรงนี้จะพรีวิวเนื้อเรื่งอเป็นน้ำจิ้มให้อ่านกัน ใครอยากดูมากๆ ข้ามไปก็ได้ จะได้ไม่สปอยล์
(ตรงนี้ก็สปอยล์นิ๊ดดดเดียวจริงๆ)


เรื่องนี้เป็นเรื่องราวของสาวน้อยอายุ 16 อามาเนะ คาโอรุ(ยูอิ) ซึ่งเป็นโรคสุดยอดของความหายาก คือโรค XP เป็นโรคที่เซลล์ของผู้ป่วยไม่อาจซ่อมแซมตัวเองหลังจากโดนรังสี UV ได้ ดังนั้น คาโอรจึงุออกไปข้างนอกได้แค่ตอนกลางคืนเท่านั้น ด้วยเหตุนี้เอง คาโอรุจึงมีชีวิตที่ผิดแปลกไปจากคนอื่นๆ ยังโชคดีที่เธอยังมี มิซากิ เพื่อนสนิทตั้งแต่วัยเด็ก และการเล่นกีต้าร์ ที่เป็นเพื่อนคลายเหงาของเธอ

เธอจึงออกไปเล่นกีต้าร์คนเดียวที่สถานีรถไฟประจำเมืองบ่้อยๆ ประเภทเล่นกีต้าร์เปิดหมวกนั่นแหละ


วันนึงระหว่างเธอนั่งเหม่อที่ห้องของเธอตอนรุ่งเช้าก่อนเธอจะเข้านอน เธอก็เห็นฟูจิิชิโร่ โคจิ เด็กนักเรียนรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ กำลังเฮฮากับกลุ่มเพื่อนของเขาระหว่างเดินทางไปเล่นโต้คลื่น
ตอนเช้าก่อนเข้าเรียน ด้วยความร่าเริง เฮฮา ติงต๊อง ของโคจิ ทำให้เธออดที่จะแอบมอง เขาจากหน้าต่าง อยู่บ่อยๆไม่ได้

แต่แล้ววันนึง เธอก็ได้มีโอกาสได้พบกับ โคจิ คนที่เธอแอบมองอยู่แสนนาน แล้วความสัมพันธ์ระหว่าง คาโอรุ ผู้ใช้ชีวิตได้แค่ตอนกลางคืนกับโคจิ เด็กหนุ่มธรรมดาๆ ก็เริ่มขึ้น...

สรุปหนังแบบเข้าข้างหนังสุดๆเพราะเราชอบว่าเป็นหนังที่ดีครับ มีจุดโหว่นิดหน่อย ช่างมัน 55+ ใครเป็นคอหนังแนวนี้อาจคิดว่าต้องน้ำตาท่วมเจอกันแน่ๆ
แต่ไม่้ใช่ครับ เรื่องนี้มีนดีตรงที่ ไม่ได้เทความเศร้าให้คนดู ซะจนน้ำตาท่วมจอ แต่สื่อหลายๆอย่างให้ได้ออกมา มีความรู้สึกดี มีกำลังใจ รวมถึงความซาบซึ้งมากกว่า เศร้า

ที่สำคัญ นางเอกน่ารัก ระดับโลก(มีบางคนจะบอกว่าเพื่อนนางเอกน่ารักกว่า)

ยิ่งกว่านั้น เพลงประกอบที่แต่งและร้องโดย ยูอิ นักร้องที่เป็นคนรับบทอามาเนะ คาโอรุ ได้แต่งออกมาได้สุดยอดมากๆ ความดีความชอบยกให้คนแปลด้วยว่าแปลได้ดีมาก
ฟัง+อ่านแปลแล้วกินใจทุกเพลงเลย ยิ่งเพลงในฉากสุดท้าย เล่นเอาขนลุกไปหน่อยนึง

ทำให้เรื่องนี้ชนะใจเราด้วยประการฉะนี้ เป็นอีกเรื่องที่เรา recommend ให้ไปดูกันครับ =)